เคยมั้ยเวลาที่ต้องการหยิบโทสับมาคุยกับคัยซักคนเพื่อนเล่าๆๆๆๆ
ให้ความเซงมันหาย แต่ก้ต้องเก็บโทสับลงกระเป๋าเหมือนเดิมเพราะไม่รู้จะโทหาคัย
วันนี้ความรู้สึกบิวมันเป็นอย่างนี้
ตึง
ตึงกับเพื่อน
แม่งกวนตีน
ทำตัวปัญญาอ่อน
แล้วบิวไม่ใช่ที่รองรับอารมณ์คัย
พยายามเงียบแล้วนะ เพราะถ้าพูดมันจะแรง
และมันจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน มัน...ตึง
แต่ทนไม่ไหวหวะ วันนี้ก็เลยแรง
ลงรถเซนทั่นก็ เดิน.. เดิน.. เดิน..
เดินแบบไร้จุดหมาย ทั้งที่เราบอกกับคัยบางคนว่าเราจะกลับไม่เกิน5โมงครึ่ง
แต่5โมงครึ่งแล้วมันไม่หายเซงอะ ไม่อยากกลับบ้าน
กินข้าวที่ร้านแบล็คแคนย่อน บิ๊กซี ทั้งร้านมีบิวอยู่คนเดียว เงียบมาก....เหงาเกิ๊นนนน
เล็กกว่าที่ศูนย์สิริกิจที่เคยไปทำงานอีก
จะว่าไปก็คิดถึง แบล็คแคนย่อนที่ศูนย์สิริกิจ เหมือนกันนะ
ทำงาน10ชั่วโมงไม่ได้นั่งเลย นอกจากตอนกินข้าว
วันละ250เอง แต่ที่มันคุ้มค่าคือประสบการณ์มากกว่า
เปิดดูเมนู ทุกอย่างที่อยู่ในเมนูนี้บิวเคยเสริฟมาแล้วไม่รู้กี่จาน
กินที่ตัวเองเคยเสริฟความรู้สึกมันก็แปลกดีนะ
6.30 กลับก็ได้ที่บ้านคงจะรออยู่อะ
เค้าบอกว่าจะกลับกี่โมงเค้ายังทำไม่ได้เลย
***แย่เนอะ
